Sveto pismo nije odobreno ili autorizovano delo, nego zbirka knjiga koja iza sebe ima Božji autoritet. Bibliju je pisalo najmanje 40 ljudi, u razdoblju od 1500 godina, u više različitih zemalja, na tri različita jezika: hebrejskom, aramejskom i grčkom. Autografi biblijskih knjiga ne postoje, nego mnogobrojni njihovi prepisi, tzv. tekstualni svedoci.
Prepisivači Svetog pisma bili su veoma precizni i posvećeni ljudi. Pored toga, provera tačnosti bila je naročito opsežna. Autentičnost knjiga Starog saveza (hebrejskog Tanaha) dodatno je potvrđena otkrićem Kumranskih rukopisa koji datiraju iz 2. veka pre Hrista, a danas se čuvaju u Muzeju svitaka u Jerusalimu.
Originalni novosavezni manuskripti su izgubljeni, te se stoga postavlja opravdano pitanje koji prepisi se mogu smatrati pouzdanim. Postoje tri osnovna izvora kopija novosaveznih tekstova.
Središno stablo čine manuskripti tradicionalnog (prihvaćenog) teksta koji dolaze iz sirijskih i gotskih verzija, i gotovo su identični sa originalnim tekstom. Textus Receptus je zasnovan na vizantijskom tipu teksta, koji se naziva i većinskim tekstom, koji predstavlja preko 90% od 5.800+ grčkih rukopisa Novog saveza koji i danas postoje, od kojih su dalje prevođene sve relevantne Biblije, uključujući staru King James Bibliju, srpski prevod Daničić-Karadžić, i sve druge nastale pre 20. veka – osim rimo-katoličke i jezuitske Biblije. Textus Receptus nije oštećen brisanjem, dodacima i izmenama manjinskog teksta. On se slaže s najranijim verzijama Biblije: Pešita (150. n. e.), stara latinska Vulgata (157. n. e.), Kurzivna Biblija (157. n. e.) itd.
Sledeće stablo čine latinske verzije koje sadrže proširenja (apokrifne knjige) u odnosu na tradicionalni tekst, kao što je Vulgata, ili Duejeva (Douey) katolička verzija iz 1582, koja je inače izdata radi suzbijanja protestantske reformacije.
Treće stablo pripada aleksandrijskoj porodici rukopisa, koji su navodno najstariji, čiji originali su takođe izgubljeni, i od kojih potiču nekoliko savremenih verzija na engleskom jeziku: New Revised Version, American Standard Version, Revised Standard Version, New English Version, New Iinternational Version, i mnoštvo novih prevoda na svim jezicima sveta.
Dakle, za središno stablo naći ćemo mnoštvo „svedoka“ u svim pouzdanim Biblijama svijeta na jezicima raznih naroda, koje se sve slažu sa neznatnim razlikama, dok za druge dve pomenute struje to nije slučaj. U Biblijama iz drugog i trećeg stabla, neki tekstovi su jednostavno nestali koji se nalaze u Prihvaćenom tekstu (Textus Receptus), dok su drugi izmenjeni. Rani hrišćanski izvori takođe potvrđuju verodostojnost Prihvaćenog teksta.
Prihvaćeni ili Primljeni tekst Novog saveza proizveo je Lucijan iz Antiohije (240-312) koji je prikupio i uredio većinu poznatih grčkih tekstova. Lucijan je insistirao na tačnosti i doslovnosti teksta i takođe radio na reviziji Septuaginte. Njegovo delo ponovo je oživeo veliki učenjak Erazmo iz Roterdama (1467-1536), ali zbog nepotpunosti nekih rukopisa na grčkom jeziku, kao na primer Otkrivenja, služio se i latinskom Vulgatom. Ipak, može se zaključiti da je to najpouzdanija i najrelevantnija kompilacija novosaveznih spisa, iako ne i nepogrešiva. Jasno je, dakle, da ne postoje sto odsto tačni prepisi, niti je to moguće, kao što nije umesno plasirati dogmu o verbalnom nadahnuću u prevodima biblijskog teksta. Pored toga, činjenica da je Prihvaćeni tekst bio tekst protestantskih reformatora, dok su se jezuiti i Katolička crkva pokazali kao njegovi veliki oponenti, još je jedan u nizu dokaza u prilog njegove superiornosti i merodavnosti.
U osnovi postoje samo dva izvora odakle primamo naše Biblije: prvi potiče sa područja gde su delovali apostoli i hrišćani prvih vekova – Jerusalim, Sirija i Srednji Istok, a drugi se veže za Rim (Vatikan) ili Aleksandriju (Egipat). Aleksandrijski rukopisi otkriveni su 1844. godine na planini Sinaj, u manastiru sv. Katarine, gde je bila drevna koptska crkva – u košari za smeće, i ti papirusi su toliko puta bili sastrugani i prepravljani na mnogim mestima da se nikako ne mogu smatrati pouzdanim. Uprkos tome, kao i činjenici da je Aleksandrija bila centar okultizma, nekome je očito bilo potrebno ovakvo „otkriće.“
Očigledno da je i rana hrišćanska zajednica imala problem sa izopačenim rukopisima i apokrifima,* koje nasleđe se prenelo do današnjih dana. Jedan od onih koji su se upustili u prepravljanje novosaveznih spisa bio je Origen (185-254 n.e.), kojeg masonska literatura opisuje kao upućenika i inicijata. Do 4. veka pojavila su se i neka gnostička „jevanđelja.“
U osnovi tih ideja stoji ono što bismo danas mogli nazvati mističnim ekumenizmom, koji sve religije stavlja u ravnopravan položaj, a čoveka uzdiže na nivo božanskog. Godine 331, car Konstantin je naložio Euzebiju iz Cezareje (265-340 n.e.), koji je bio Origenov sledbenik, da „ekumenizuje“ Bibliju, ubacujući gnostičke spise i menjajući izvornu Božju Reč, kako bi bila prihvatljiva svima – hrišćanima i paganima. Ali rani hrišćani su odbacili te spise, tako da su oni ostali u tajnim knjižarama, da bi mnogo vekova kasnije bili „iskopani“ kao drevni rukopisi. Oko 50 Euzebijevih kopija završilo je uglavnom u Rimu ili Aleksandriji, centrima ezoteričnih nauka.
Dakle, sinajski i vatikanski rukopisi su saglasni u izopačenju izvornih doktrina. Godine 1881, dva britanska profesora, Vestkot (Brooke Foss Westcott) i Hort (Fenton John Anthony Hort), napravili su grčki tekst od mešavine ovih rukopisa, na osnovu čega je kasnije nastao prevod „Novi svet“ Jehovinih svedoka i svi tzv. savremeni prevodi. Iz objavljenih pisama pomenute gospode, mogu se jasno videti njihove okultne namere da se izopače, postepeno izmene i odbace originalne biblijske doktrine i Prihvaćeni tekst.
Možemo zaključiti da se verodostojna biblijska nauka i tekst napadaju iz tri pravca: i) iskvarenim manuskriptima zbog fabrikovane podrške nebiblijskim crkvenim dogmama, ii) apokrifima (15 tzv. međuzavetnih knjiga), i iii) pseudografima (21 spis iz rane hrišćanske ere, uključujući gnostička „jevanđelja“). Ovome treba dodati i Didahe ili „Učenje dvanaestorice apostola“ – katehizam ili priručnik „hrišćanskih“ procedura. Oko Svetih spisa vodi se rat, i svi oni koji ispovedaju biblijsku veru, dužni su stati u njenu odbranu.
Tako je i ovaj Novi revidirani prevod nastao iz najiskrenije namere da se Božja Reč što bolje približi savremenom čitaocu, a istovremeno sačuva izvorni hebrejski i Prihvaćeni tekst, koji generalno treba uzimati kao merilo za procenu tačnosti prevoda novosaveznih knjiga. Međutim, gde god je činjenično dokazivo da su određeni delovi teksta menjani i prilagođavani crkvenim dogmama, izvršene su korekcije vraćanja originalu.
Prilikom revizije prevoda, Institut za izučavanje religije je konsultovao međurednu (interlinearnu) Bibliju na hebrejskom i grčkom jeziku, leksikone, konkordanse kao i mnoge druge naučne izvore i objektivna istraživanja koja se s pravom mogu smatrati pouzdanima. Kao osnova za rad korišten je Novi savremeni prevod u izdanju Centra za hebrejski jezik i književnost iz Beograda, izuzev hebrejske verzije Jevanđelja po Mateju rabina Šem Tova.
_____________________
* Apokrifi su knjige koje su nazivima i sadržajem nalik biblijskoj tematici, ali nisu uvrštene u kanon Svetog pisma zbog očigledne bogonenadahnutosti ili lažnog autorstva. Reč „apokrif“ doslovno znači „skriven“.